طرح شعر نقاشی : مجید پارسا           

                                                     تمام شد .



مائیم و خیال ِ روی ِ عباس 
 سرگشته به جستجوی ِ عباس
تا دل نرود به جای ِ دیگر  
   بستیم به تارِ موی ِ عباس
دل میکده ، دیده ساغرِ او  
  این جمع و می ِ سبوی ِ عباس
گویند ، حسین ، عطرِ سیب است 
  آن عطر بود ز  ِ بوی ِ عباس !!!!
می خواست نگویدش برادر 
 هیهات ز  ِ آرزوی ِ عباس
زان تیر ، که مشک ، خورد ، شاید
  خشکیده شود گلوی ِ عباس
آن ناکسی و شقاوت ِ خلق  
  وین غیرت و خلق و خوی ِ عباس
یا رب ز  ِ چه این چنین روان است  
 این تیغ و عمود ، سویِ عباس ؟
در آن دم  ِ واپسین بلند است   
    آوازه ی گفتگوی ِ عباس :
در نزد ِ رقیه گر رود مشک
 بی شک رود آبروی ِ عباس !!
 
مجید پارسا
 


 

مردی نشسته آخر ِ شب گریه می کند

دارد میان ِ شعله ی تب گریه می کند

مردی کنار ِ آینه ای قنبرک زده

 دارد برای ِ یک رژ ِ لب گریه می کند

یک عکس ِ کهنه را کف ِدستش گرفته است

 از روی ِ احترام و ادب گریه می کند

وَر می رود به اسلحه ی خالی خودش

 هی ماشه را به سمت ِ عقب .... گریه می کند !!!!

تا نیمه های ِ شب الکی راه می رود

 یک کوچه را وجب به وجب گریه می کند

معمولا آخرش به خودش ضربه می زند

وقتی کسی بدون ِ سبب گریه می کند !!!!

احساس می کنم که خدا غصه می خورد

 وقتی که یک جوان ِ عزب گریه می کند !!!!

 

مجید پارسا 9/7/92 سه شنبه



 

گریه ی یک پسر از مرد غم انگیزتر است

" برو " از جمله ی " برگرد " غم انگیزتر است

شعر هم حال ِ مرا اندکی اصلاح نکرد

که غزلهای ِ پر از درد غم انگیزتر است

فکر ِ رفتن بخدا کارِ خودش بود ولی

 هی به رویش که نیاورد غم انگیزتر است

تازه از حاشیه ی روسری اش فهمیدم

 کاملا صورتی از زرد غم انگیزتر است

تو نباشی به ابالفضل قسم زندگی ام

   از رمان ِ" سگ ِ ولگرد " غم انگیزتر است !!!!

  مجید پارسا



 

حالم اگرچه حال ِ بدی هست ، بهتر است

امروزه اعتماد به یک مست بهتر است

حتی اگر کسی به جنون مبتلا شود

از حالتی که داده بمن دست بهتر است !!

راهی که انتهاش به جایی نمی رسد

از ابتدای جاده ی بن بست بهتر است

همواره مطمئن شدن از بودن ِ کسی

از رفتنی که محترمانه ست بهتر است !!!!

من بارها نوشته ام از رنگ ِ آسمان

خاکستری از آبی ِ یکدست بهتر است

 مجید پارسا



 

با من هنوز مثلِ خودم مرد می زنی

مغرور و سر به زیر و کمی سرد می زنی

 ژرفایِ شعرِ من به حضورِ تو می رسد

 میزانِ تلخی اش به غرورِ تو می رسد

حرفی که باز گریه بیفتم بیا نزن

 قولی بیا به هم بدهیم اشتباه ِ من

با خنده ای خیالِ مرا تخت تر نکن

 این قدر ساده کارِ مرا سخت تر نکن

چیزی که هست ، زود فراموش می کنی

 دشوار نکته هایِ مرا گوش می کنی

دارم برایِ ماندنِ تو دیر می کنم

بی تو میانِ قافیه ها گیر می کنم

داری حسابِ قلبِ مرا خوب می رسی

 کم کم به آشیانه ی آشوب می رسی

دامن به آتشِ دلِ من بیشتر نزن

 اینگونه مخفیانه به این خانه سر نزن

گفتی چه خوب این که مرا درک کرده ای

 حالا بیا بگو که مرا ترک کرده ای

شاید پری شدی که مرا دور می زنی

 گشتاوری شدی که مرا دور می زنی

.

.

آنقدر״ واقعا که״ و ״ فرضا که ״ گفت ، شد

 اینگونه شد که پوست ما هم کلفت شد !!

از دستِ تو کلافه ام و دم نمی زنم

 دیگر دم از سیاهیِ بختم نمی زنم

 اما تو را کنارِ خودم کم می آورم

باز از نوشته هایِ تو یادم می آورم

گاهی گلی به لحظه ی چیدن نمی رسد

اغلب گلایه ها به شنیدن نمی رسد !!!!

حالم خراب و تیره و تار است خانه ام

 از آسمان به شکلِ غبار است خانه ام

این قدر صاف و ساده کسی مسخ می شود ؟

 این قدر بی اراده کسی مسخ می شود ؟

باید نشان دهم به تو اندوه ِسخت چیست

 فرقِ میانِ بوته ی یاس و درخت چیست !!!!

من این اواخر از همه ی شهر خسته ام

 باید به تو نشان بدهم دلشکسته ام

پروانه بعد از آن که به گل دست می زند

 خود را به هر چه می رسد و هست می زند !!

وقتی کسی از عاشقِ خود سیر می شود

 آن مرد ناگهان به شبی پیر می شود

با احتمالِ یک به هزار است اعتماد

 باور کنید عینِ قمار است اعتماد

هرگز کلاه و چکمه به دامن نمی خورد

یک مرد ، هیچ وقت به یک زن نمی خورد !!!!

مجید پارسا

 



 

  دوباره هی دل ِ ما را شما کباب کنید

 اگر کباب نشد ذره ذره آب کنید

تمام  ِ دفتر  ِ شعر  ِ‌ مرا بسوزانید

و آخرین غزلم را فقط کتاب کنید

ترانه های ِ مرا دست ِ او اگر دیدید

 به صاحبش لقب ِ لعنتی خطاب کنید

به رنگ ِ روسری اش رنگ ِ سنگ ِ قبرم را

سپرده ام که فقط قرمز انتخاب کنید

تمام  ِ زندگی ام دفن شد در این اوراق

 برای ِ بردن ِ این برگه ها شتاب کنید

خداوکیلی از آن ضربه های ِ مهلک بود

 اگر جداشدنش را فقط حساب کنید !!

شنیده ام که به همسایگانتان گفتی

فلان فلان شده را همچنان جواب کنید

تمام زندگی ام را تباه کردم تا

بفهمم از چه کسی باید اجتناب کنید !!!!

 مجید پارسا



 وقتی نمی آیی من از دلشوره می میرم

 از مرد ِ همکارت سراغت را که می گیرم ....

وقتی نباشی با زبان ِ ساده یعنی من

 تا صبح ِ فردا کاملا دلگیر ِ دلگیرم

دیوانگی یعنی تو را از دور مثل ِ ماه ....

 دیوانگی یعنی که من از زندگی سیرم

من لایق ِ عشقت نبودم خوب می دانم

من مستحق ِ بدترین انواع ِ تحقیرم

یک وقتها حتی صدایم در نمی آید !

یعنی امان از دست ِ‌این بغض ِ گلوگیرم !!!!

شاید برای ِ گفتن ِ این حرفها دیر است

 شاید برای ِ گفتن این شعرها دیرم

گوش ِ خدا هم پر شد از پرت و پلاهایم

 از بس که نالیدم من از اقبال و تقدیرم

وقتی نگاهت می کنم آرام آرامم

 وقتی نگاهم می کنی دلشوره می گیرم

 مجید پارسا

 



 وقتی تو را در شهرتان از دور می بینم

 شکل  ِ تو را در قالبی از نور می بینم

جغرافیای ِ خانه ات را خوب می دانم

 اما کمی هم نقطه های ِ کور می بینم

وقتی نمی آیی من از دنیا پشیمانم

 هِی توی ِ خوابم دختر  ِ مغرور می بینم

گاهی تو را توی ِ کتاب ِ درس می خوانم

گاهی میان ِ قصه ی مستور می بینم

یادش بخیر آن روزهایی را که می گفتم

 توی ِ بلوزت حبه ی انگور می بینم !!!!

یادم نمی آید کجا غافل شدم از تو

دیگر تمام  ِ چشمها را شور می بینم

هرگز خودم را تا قیامت هم نمی بخشم

وقتی تو را پیش ِ کسی مجبور می بینم

گاهی تصور میکنم از بودنم شادی

گاهی خودم را وصله ی ناجور می بینم

از بس بدی در حق ِ من کردند آدمها

 با چشمهای بسته هم ساتور می بینم

 مجید پارسا

 



اغلب به محض  ِ اینکه دلت سنگ می شود

 احساس می کنم که سرم منگ می شود

لعنت به هر کسی که دم از عشق می زند

نفرین به لحظه ای که دلی تنگ می شود

برخورد ِ خنده های ِ تو با اشکهای ِ من

با هق هق  ِ صدا که هماهنگ می شود ....

مصر و عراق و سوریه و اردن و یمن

 یعنی که بعد ِ رفتن  ِ تو جنگ می شود !!!!

داری هنوز ماه تر از قبل می شوی

دارد پلنگ ِ ناز  ِ تو خرچنگ می شود

دیگر کسی توقعی از عشق می کند ؟

وقتی رُژی به ثانیه کمرنگ می شود !!

آری طبیعی است که یک فرد ِ خوش خیال

 یکسال ِ بعد مردک ِ الدنگ می شود

  مجید پارسا

 



 پلک زدی شعر  ِ من آغاز شد

 یک گره از روسری ات باز شد

 ای همه ی خانه خرابی ِ من

 زرد بلوز  ِ یقه آبی  ِ من

 شهر به هم می زنی و می روی ؟

 لااقل آرام ، چرا می دوی ؟

 کار ِ تو سوزاندن ِ قلب ِ من است

 آمدنت اول ِ یک رفتن است

 حادثه با چشم ِ تو نزدیک تر

 رفتنت از آمدنت شیک تر !

 آنکه به چشم  ِ تو نیامد منم

خوبتر از خوبتری بد منم

ماه ِ سفیدی که به شب رفته ای

ترشکی اما به رطب رفته ای !!

هر کسی از پیش ِ تو رد می شود

حیله گریها که بلد می شود

باز بیا زخم  ِ زبانم بزن

حرف زدم توی ِ دهانم بزن

غصه که از هر دو سه سر می خورم

خنده کجا ؟ بنده شکر می خورم !!

غصه و غم قسمت ِ من بود ، شد

 هر چه بلانسبت ِ من بود ، شد

قاتل ِ اشعار و غزلهای ِ من

 فحش بده داد بزن پای ِ من

مثل ِ تو هرچند که یکدنده ام

عامل ِ بدبختی ِ من بنده ام !

حق به من اندازه یِ دردم بده

گوش به حرفی که نکردم بده

فال به دیوانگی ام کم بزن

خوب به فنجان ِ خودت هم بزن

شعر ِ مرا توی ِ دل ِ شب بخوان

 با هیجانات ِ مرتب بخوان

تا که شدم رام ولم کن برو

جان به سر و خون به دلم کن برو

تا که به دستم نرسد دستتان

 جمله ی این شهر به بن بستتان

حوصله کن حوصله کن سر نرو

دیگر از این بیت جلوتر نرو

مرگ ِ من از زندگی ام بهتر است

این دوسه تا کوچه اگر کشور است !

حال ِ من امروز به هم خوردنی ست

 مرد که دیوانه شود مردنی ست !!

شعر ِ من از مرثیه غمناکتر

بغض ِ من از اشک ِ تو نمناکتر

بس که به من از تو ضرر می خورد

خودکشی ام هم به تو بر می خورد

بوده که یک شاه گدایی کند ؟

 غارنشینی که خدایی کند ؟

 بوده کسی از سر ِ وابستگی

 دق کند و گفته شود خستگی ؟!

تلخ تر از خون ِ جگر خورده ای ؟

با زن ِ بی حوصله برخورده ای ؟

مرد ِ به هم ریخته را دیده ای ؟

مرده ی آویخته را دیده ای ؟

عربده ی آدم ِ آرام ِ خوب ....

از دهن افتادن ِ یک شام ِ خوب ....

اول ِ صف بودن و آخِر شدن ....

 ترم ِ شش ِ فنی و شاعر شدن !!

لرزش ِ یک دست ِ قوی پنجه را ؟

لحظه ی دربستن ِ یک گنجه را ؟

حال ِ جوانی که زمین خورده را ؟

بوی ِ لباس ِ پسر ِ مرده را  ؟

گریه بگو آخر  ِ شب کرده ای ؟

بعد بلافاصله تب کرده ای ؟!!

گیجی ِ یک مرد دلیلش زن است !!

 بی بروبرگرد دلیلش زن است !!

عاطفه اما و اگر داشتی

از من ِ بیچاره خبر داشتی

حاصل  ِ جمع ِ من و تو ما نشد

ختم به یک خاطره حتی نشد

آخر ِ یک شب به سرم می زنم

 قبر ِ تو را پیش ِ خودم می کنم

من هذیانات ِ دلم تازه نیست

شهرت ِ این شهر به دروازه نیست

پاره کن اشعار  ِ مرا کم بخند

 آن گره ِ روسری ات را ببند !!

 مجید پارسا

 



چشمهای ِ بسته اغلب اضطراب آورتر است

بخشش  ِ‌ بیجا خودش حق و حساب آورتر است

لحظه های ِ گریه بدجوری هوایت می کنم

گاز  ِ‌ اشک آور عموماً اعتصاب آورتر است !!

با نگاه ِ دزدکی هم می توان دل را شکست

گوشه های ِ چشمها گاهی عتاب آورتر است

هر زمان دیدی که آرام است اطرافت بترس

قبل  ِ ‌هر طوفان سکوتش التهاب آورتر است !!

کمترین کاری که چشمان ِ تو با من می کنند

گاهی از تاثیر  ِ چندین قرص ، خواب آورتر است !!!!

لحظه هایی را که تنها بوده ام فهمیده ام 

زندگی از آنچه می گویند عذاب آورتر است

در زمان ِ حمله اش صیاد پنهان می شود 

چشمهای ِ بسته اغلب اضطراب آورتر است !!

 مجید پارسا



تسکین  ِ دردهای  ِ زیادم نمی شود

دیگر نمی رسند به دادم ، نمی شود

می خواستم بیاورمت توی  ِ این غزل

انگار نم کشیده سوادم ، نمی شود

دیشب دوباره گریه امانم بریده بود

دنیای  ِ لعنتی به مرادم نمی شود

هر چند گفته ای که برو منتظر نباش

با اینکه مانده است به یادم ، نمی شود

گفتی پیام می دهم اما بدون  ِ متن

یعنی اگر پیام ندادم نمی شود !!

یک خنده کافی است مرا دربدر کند

اینها ولی دلیل  ِ فسادم نمی شود

از بین  ِ این لوازم و لب تاب و خودنویس

چیزی همین شکسته مدادم نمی شود

لاغر نبوده ام به خدا ، جثه ام فقط

اندازه ی لباس  ِ گشادم نمی شود !!!!

یک چای ِ تازه کاشکی از غیب می رسید

چایی که با دعا و ثنا دم نمی شود

شیطان هم آخرش به خدا سجده می کند

هر چند مثل  ِ سجده ی آدم نمی شود !!

مجید پارسا



 دارم کلافه می شوم از این فشارها

هی پیچ و تاب می خورم و مثل ِ مارها ....

 هی سرد می شود بدنم مثل ِ‌مرده ها

 هی درد می کشم به توان ِ‌ هزارها

 یک لحظه خوب هستم و یک هفته بیقرار

 حالم نگفتنی شده مثل ِ‌خمارها

 دارم تو را کنار ِ‌ خودم کم می آورم

اصلا نمی خورَد به من اینگونه کارها !!

 حتی به عکسهای ِ تو دشنام می دهم

 آنهم کسی که خوابِ ‌تو را دیده بارها !!

 لعنت به خنده های ِ تو و گریه های ِ من

نفرین به وعده های ِ تو و این شعارها

 دیگر کسی به داد ِ ‌دل ِ ‌من نمی رسد

 بدجور خسته هستم از این انتظارها

 اینست حال و روز ِ من از بعد ِ رفتنت

 اینست آخر عاقبت ِ بیقرارها

 مجید پارسا

 



 درد دارد اینکه ناچاری رهایش می کنی

دوستش با اینکه می داری رهایش می کنی !!!!

یا نمی دانی کجاها کارتان خواهد کشید

یا که می دانی به دشواری رهایش می کنی

هی می آیی از خودت می پرسی آیا خواب بود ؟

 تا که بین ِ‌ خواب و ‌بیداری رهایش می کنی

شاعر  ِ دیوانه بودن را برایت گفته ام ؟

از غزل سرشار  ِ سرشاری ، رهایش می کنی

باورش سخت است اما زندگی یعنی همین

 از جدایی بس که بیزاری رهایش می کنی !!

قلب ِ من از بال  ِ ‌یک پروانه هم نازکتر است

خوب می دانم چرا داری رهایش می کنی

گاهی از قرص و دوا ، شلیک کردن بهتر است

 وقتی از چنگال ‌ ِ بیماری رهایش می کنی !!!!

مجید پارسا



 شخصیتی که محوِ فروپاشی ِ من است

انصافاً او عجیب ترین حالت ِ زن است

 از بس که قهر کرد و من از رو نرفته ام

فهمیده بهترین رَوِشَش قهر کردن است

 وقتی جواب ِ هیچکسی را نمی دهد

یعنی که با زمان و زمین نیز دشمن است

 از لحظه ای که رفت و به عهدش وفا نکرد

کارم نشستن است و فقط غصه خوردن است

 یعنی غرورها به کجا ختم می شود ؟

شاید برای ِ هق هق و از گریه مردن است

شغل ِ کسی که تازه جنون را چشیده است

 هی دستخط نوشتن و بعدش نبردن است

شاید شروع ِ شعر ِ من از چشمهای ِ اوست

خاصیتی که البته از ماه ِ بهمن است

یادت که هست بکرترین جای ِ بوسه را ؟!

جغرافیای ِ بوسه فقط پشت ِ گردن است !!!!

وقتی مقدر است که شاعر شود کسی

راهش فقط نشستن و از گریه گفتن است

تقصیر ِ من نبود خودت شاهدی چرا ....

چیزی که مثل ِ روز برای ِ تو روشن است

 مجید پارسا



 قرار است امشب پری ها بمیرند

 از آغوشِ دریا سراغی نگیرند

 قرار است چشمانشان بسته گردد

اگر چه پری ها همه دلپذیرند

وفا اصلاً از خوبرویان نیاید

تمام  ِ فصول آخرش سردسیرند

و سهم  ِ من از زندگی شد جهنم

که در آن فقط مردهایش اسیرند

بعید است صیادی اینجا بیاید

 تمام  ِ غزالانِ این بیشه شیرند !!

قدمهام از این زندگانی مردد

نفسهام از این غصه ها ناگزیرند

خیالم پر از فکرهایِ محال است

که در اصطلاح آرزوهایِ پیرند

برایِ همه شعرهایم وزین است

 برایِ تو اما غزل ها حقیرند !!!!

چنان با همه خوب تا کرده ای تو

 بعید است از من سراغی بگیرند

مجید پارسا



بارها عکس ِ کسی تا ماه بالا رفته است

گاه تا نزد ِ خدا یک آه بالا رفته است

من حریف ِ چشم های ِ دل فریبت نیستم 

معجزات ِ این زیارتگاه بالا رفته است

یوسف از وقتی که توصیف ِ زلیخا را شنید

هم خودش با اشتیاق از چاه بالا رفته است

اینکه من راضی شدم گاهی شکستن را ، بدان

پرچم ِ صلحی که با اکراه بالا رفته است

موقع ِ هذیان سرائی ها  فشار ِ خون ِ من

غالبا افتاده اما گاه بالا رفته است

هیچ قانونی ندارد بی وفائی هایِ تو

 بر اساس ِ شیوه ای دلخواه بالا رفته است

باز هم از ابتدا تکلیف ِ بازی روشن است 

 آنچنانکه که دست ِ تو با شاه بالا رفته است

در نبردی نابرابر چاره جز تسلیم نیست

 کشته ها تعدادشان ناگاه بالا رفته است

خوب می دانم دلیل ِ آن همه قهر ِ تو را 

عده ی عشاق ِ خاطر خواه بالا رفته است

فرض کن با این غزل مردی کمی قلبش گرفت !

یا تب ِ یک یاغی ِ گمراه بالا رفته است

 مجید پارسا



روزی که تو رفتی همه جا شب می زد 

 بغضی به گلویِ من مرتب می زد

انگار تمامِ خانه با من قهر است  

  حتی در و بامِ خانه با من قهر است

با اینکه هنوز پاسی از شب مانده 

 من ماندم و این تختِ مرتب مانده

من ماندم و این قابِ بدونِ صاحب 

 یک عالمه اسبابِ بدونِ صاحب

 رویِ همه چیز بویِ دستت مانده 

انگار که خانه تویِ دستت مانده

از پیرهنی که رویِ میز افتاده 

 تصویر زنی به رویِ میز افتاده

تا من باشم سعی کنم جا نزنم  

تا گوشه ی جانماز را تا نزنم

تا گیر به روسری و مویت نکنم

 وقتی برسی مدام بویت نکنم

مجموعه ی شعری که ندادم گم شد 

یک قسمتی از حجمِ سوادم گم شد !!

انگار که با تمامِ دنیا قهرم 

 انگار طلب کارِ تمامِ شهرم

موجی تو که بر شهرِ خرابم زده ای 

 شعری که میان موجِ خوابم زده ای

ناخواسته من واردِ این جنگ شدم 

از رفتنِ ناگهانی ات منگ شدم

بد عهدی ، این زمانه قانون شده است

رفتن ها بی بهانه قانون شده است

در فکر فرو می روم و خیره به ماه

هر چند دقیقه هم به عکسِ تو نگاه

با پیرهنی که نیمه باز آمده ای

با قصد ِ شکستن ِ نماز آمده ای !!!!

از بس که علاقه داشتی تا بروم

راضی بشوم به رفتنت یا بروم ↓

باز آمده ام خانه خرابم بکنی 

با جمله ی دیگری جوابم بکنی

ای کاش ببینی که چه با من کردی

با من نه ،  به آدمیت اصلا کردی

با عذر تراشی هم فرقی نکند

آنقدر که باشی هم فرقی نکند

یک دخترِ لوس قهر هم باشد ؛ وای !!

یک شاهِ دگر به شهر هم باشد ؛ وای !!

 مجید پارسا



 بخوان از شعرهایم انقباضِ روحِ سردم را

بیا تخمین بزن از هر قرار انبوهِ دردم را

خودت هم خوب می دانی که من امسال می میرم

 بطور قطع می دانم که با این حال می میرم

کمی دیر آخرش فهمیده ام تکراری ام انگار

 که ببری خسته رویِ کاغذِ دیواری ام انگار

و مثلِ کرمِ شبتابی که از خورشید می لرزد

منم آن شاخه ی خشکی که مثلِ بید می لرزد

مکدر می شوی اما تو بودی علتِ دردم

 و من از ساده لوحی گریه هائی که نمی کردم !

کسی غیر از تو مسئولِ پریشان حالیِ من نیست

که تکلیفِ من از وقتی که رفتی هیچ روشن نیست

تو از میزانِ اندوهِ منِ تنها چه می دانی ؟

 تو از میزانِ جذابیتِ زنها چه می دانی ؟؟؟؟!!!!

نمی دانی هواداری حد و اندازه ای دارد

 جنونِ بی نهایت اسم و رسمِ تازه ای دارد

تو حتی علتِ خودخواهیِ من را نمی دانی

 دلیلِ این همه نالیدن از زن را نمی دانی

و این که علتِ بی خوابی ام دیگر صدایت نیست

 اسارت هم همیشه علتش جرم و جنایت نیست

شدیداً چند وقتی می شود از زندگی سیرم

 نمی دانم چرا با این حساب اما نمی میرم !

اگر دیدی که تویِ خانه لیوانی ترک خورده

.... که قلبی مطمئنا کمتر از آنی ترک خورده !

همیشه ، سنگ ، معمولاً به قلبِ شیشه می بارد

 و مردِ باغبان گل را به ضربِ تیشه می کارد

ولی گاهی محبت جنبه ی افراط می گیرد

و ماهی هم هرازگاهی درونِ آب می میرد

چرا با شعرِ من لجبازی ات دیگر مصادف نیست ؟

 کسی با قالب و وزنِ غزل هایم مخالف نیست ؟

غمِ بی انتها تبدیل خواهد شد به خشمی سرد

 و خشمی که فروکش کرده یا غم می شود یا درد !

برای خوبرویان غالباً امکانِ ماندن نیست

که من فهمیده ام وقتی زنی دل نشکند زن نیست !!

عجیب از زن گریزانم اگر حتی پری باشد

 اگر حتی میانِ شهر هم یک روسری باشد !

که تویِ خواب ، سر بر دامنِ جادوگری بودم

که من بازیچه ی دستِ زنِ جادوگری بودم

خدایا شاهدی من با کسی سازش نمی کردم

برای لحظه ای هم از کسی خواهش نمی کردم

که از این مختصر بودن مرارت ها کشیدم من

 از این اهلِ سفر بودن مرارت ها کشیدم من

بقایِ عشقِ نافرجام ، دشوار است می دانم

نمی خواهد بگوئی کارمان زار است می دانم

از این لحظه به گل ها هم بد و بیراه می گویم

به خورشید از سرِ لج گاه گاهی ماه می گویم

و از شعرِ خودم هم تازگی ها دلهره دارم

 به من همواره می گفتی که بیجا دلهره دارم

وصیت کرده ام باید که آیه هایِ صبرم را

بسوزانند و بنویسند متنِ رویِ قبرم را

مبادا روزگاری بر مزارم گرد بنشیند

 کنار  ِ قبر  ِ من شخصی که ترکم کرد بنشیند !!

و چشمانِ تو می گویند فردا آسمان ابری

 نه تنها آسمان ، بلکه تمامِ کهکشان ابری

مجید پارسا