این همه سال نشستم که بیایی اما - تو فقط آمدی از دور تماشا کردی

تنها وبلاگ رسمی مجید پارسا

 

توی ِ این چند سال فهمیدم

زندگی بی وجود ِ او سخت است

توی ِ این چند سال فهمیدم

مرد ِ تنها همیشه بدبخت است

 

مرد ِ تنها همیشه منتظر است

خاطراتش همیشه تکراریست

زندگی بی وجود ِ او سخت است

اسم ِ این زندگی خودآزاریست!!

.

.

.

مجید پارسا

   + مجیـد پارسـا ; ۸:۳٧ ‎ب.ظ ; ۱٢ خرداد ۱۳٩٦
comment نظرات ()

 

مشاهده یادداشت خصوصی

   + مجیـد پارسـا ; ٦:٢٧ ‎ب.ظ ; ۱۱ اسفند ۱۳٩٥
comment نظرات ()

 

   + مجیـد پارسـا ; ۸:٤۸ ‎ب.ظ ; ٢٦ بهمن ۱۳٩٥
comment نظرات ()

رمز : شماره تلفنت

مشاهده یادداشت خصوصی

   + مجیـد پارسـا ; ٤:٢٤ ‎ق.ظ ; ۱ بهمن ۱۳٩٥
comment نظرات ()

 

زلف وا کرده ای و باد نمی دانی چیست

گریه در حالت ِ فریاد نمی دانی چیست

بارها خواستم از فکر ِ شما در بروم

بخدا قدرت ِ صیاد نمی دانی چیست

هی بیفتد کسی از چشم ندیدی هرگز

رفتن ِ یک شبه از یاد نمی دانی چیست

 .

.

.

 

   + مجیـد پارسـا ; ۸:٤٥ ‎ب.ظ ; ٢٧ شهریور ۱۳٩٥
comment نظرات ()

 

آنان که اسم ِ ناز ِ تو را زن گذاشتند

حیف است توی ِ سینه ات آهن گذاشتند!!

آدم ترین عروسک ِ زیبای ِ عالمی

داغ ِ لب ِ تو را به دل ِ من گذاشتند

آن نکته ای که فلسفه از حلش عاجز است

بر عهده ی مهندسی ِ تن گذاشتند

ای من فدای ِ حجب و حیایت که زن شدی

یعنی دوبار عاشق ِ اشعار ِ  من شدی

باور نکردنی شده ای با لباس ِ سرخ

انگار برفی آمده با انعکاس ِ سرخ

رفتی ولی به مرز ِ جنون می کشی مرا

رفتی ولی به خاک و به خون می کشی مرا

داری دوباره با همه بد .... می روی چرا؟!

وقتی تفاوتی نکند ... می روی چرا؟!

.

.

.

مجید پارسا

 

   + مجیـد پارسـا ; ۱٠:۱٠ ‎ب.ظ ; ۱٩ شهریور ۱۳٩٥
comment نظرات ()

 

کوچکترین خطای ِ تو هم گم نمی شود

با یک سفر به مشهد و یک قم نمی شود

شاید برای ِ دفعه ی اول اثر کند

اما برای ِ دفعه ی دوم نمی شود!!

رفتن حضورِ آنکه برایش غریبه ای

با یک فقط " سلام علیکم " نمی شود!!

اینجا که میرسی سخن از خون و آتش است

کارِ شما به اشک و تبسم نمی شود

عرضم تمام، قصه ی حوا و همسرش

با یک فریب ِ ساده و گندم نمی شود

مجید پارسا

   + مجیـد پارسـا ; ٧:۳۱ ‎ب.ظ ; ۱٤ خرداد ۱۳٩٥
comment نظرات ()

 

مرا بهانه کردی و به این بهانه بد شدی

شبیه ِ آن کسی که باورم نمی شود شدی

تمام ِ کاسه کوزه های ِ ما شکست روی ِ هم

همان شبی که از دم ِ حیاط ِ خانه رد شدی

اگرچه رفته ای ولی نشسته ام به پای ِ تو

تو آن کسی که از دل ِ کسی نمی رود شدی

.

.

.

مجید پارسا

 

   + مجیـد پارسـا ; ٧:٠٦ ‎ق.ظ ; ۳۱ فروردین ۱۳٩٥
comment نظرات ()

 

تازه فهمیده ام آن روز که تنها زد و رفت  

حرفها از سر  ِ بی حوصلگی را زد و رفت

" هر کجا هست خدایا به سلامت دارش " 

آنکه آتش به دل  ِ سوخته ی ما زد و رفت

.
.
.

مجیدپارسا

 

   + مجیـد پارسـا ; ٥:٠٧ ‎ق.ظ ; ۱٥ دی ۱۳٩٤
comment نظرات ()

 

قرار نیست که آنگونه امتحان بشود 

که اشک ِ یک نفر از گونه اش روان بشود

قرار نیست که مردی به سن و سال ِ شما 

  بیاید عاشق ِ یک دختر ِ جوان بشود

.

.

.

مجید پارسا

   + مجیـد پارسـا ; ٥:۱٩ ‎ق.ظ ; ٢٤ خرداد ۱۳٩٤
comment نظرات ()

 

دوباره آمدن و مبتلا شدن سخت است 

 که نقشِ اول ِ این ماجرا شدن سخت است

برایِ آن که سکوتِ تو را نمی فهمد

 چقدر حنجره ی بی صدا شدن سخت است

بنا نبود بمانی چرا به من گفتی 

 کلاغِ آخرِ این قصه ها شدن سخت است ؟!

تو رفتی از همه دنیا گذشتم اما این

گذشتن از همه چیز و رها شدن سخت است

بیا از اولِ این ماجرا خودت برگرد

که آشنائی و بعدش جدا شدن سخت است

شکسته است غرورش ، وگرنه شیطان هم

 نمازِ اولِ وقتش قضا شدن سخت است

مزاح بوده انالحق کسی اگر گفته

 برای شخصِ خدا هم خدا شدن سخت است !!

                                                     مجید پارسا

 

   + مجیـد پارسـا ; ٥:٥٥ ‎ب.ظ ; ٢۱ خرداد ۱۳٩٤
comment نظرات ()

 


 تابحال از مرز ِ چشمانش فراتر رفته ای ؟

توی ِ میدانی به جنگی نابرابر رفته ای ؟

لشکرت وقتی که از دشمن اطاعت می کنند

ناگزیر از دست ِ احساس ِ خودت در رفته ای ؟

بارها و بارها هی التماسش کرده ای ؟

بی سبب آیا به سنگرهای ِ دیگر رفته ای ؟

هی فریبت داده اند اما تو باور کرده ای ؟

اشتباه آیا مسیری را مکرر رفته ای ؟

مرگ ِ یک فرمانده از درد ِ اسارت بهتر است

با فشنگ ِ آخر ِ یک اسلحه ور رفته ای ؟

ضربه های ِ بیشتر معمولا آدم می خورد

هر زمان از راههای مطمئن تر رفته ای !!

مجید پارسا

   + مجیـد پارسـا ; ٥:۱۱ ‎ق.ظ ; ٥ تیر ۱۳٩۳
comment نظرات ()

 

 یک منظره ی مشکی ِ یکدست کشیدم

آنرا به همانگونه که بوده ست کشیدم !

مابین ِ خیابان ِ شلوغ و سر ِ یک پیچ

طرح ِ دو سه تا کوچه ی بن بست کشیدم

یک پنجره ی ساده و یک پرده ی روشن

وقتی لبه اش توی ِ هوا هست کشیدم

بعدش وسط ِ پنجره ی خالی ِ آن قاب

تصویر ِ زنی از دهه ی شصت کشیدم

آنسوی ِ خیابان ِ پر از ولوله ی شهر

یک آدمک مسخره ی پست کشیدم !!

یک مرد ِ خیالاتی ِ خوش باور ِ تنها

افسرده و سودازده و مست کشیدم

هی آمدم و رفتم و خندیدی و ماندم

بعدش که گرفتار شدم دست کشیدم !!!!

مجید پارسا

   + مجیـد پارسـا ; ٥:٥۱ ‎ق.ظ ; ٢۸ خرداد ۱۳٩۳
comment نظرات ()

 

  آنچه در سلسله ی زلف  ِ بتان آمده است

گوشه ی چشم  ِ ترم عین  ِ همان آمده است

چه کسی غیر  ِ تو و غیر  ِ خدا داند و من

که چه ها بر سر  ِ این مرد  ِ جوان آمده است

.
.

 مجید پارسا

 

   + مجیـد پارسـا ; ٤:۳٢ ‎ق.ظ ; ۱٠ خرداد ۱۳٩۳
comment نظرات ()

 

پلک زدی شعر  ِ من آغاز شد

 یک گره از روسری ات باز شد

 ای همه ی خانه خرابی ِ من

 زرد بلوز  ِ یقه آبی  ِ من

.

.

 شهر به هم می زنی و می روی ؟

 لااقل آرام ، چرا می دوی ؟

 کار ِ تو سوزاندن ِ قلب ِ من است

 آمدنت اول ِ یک رفتن است

 حادثه با چشم ِ تو نزدیک تر

 رفتنت از آمدنت شیک تر !

 آنکه به چشم  ِ تو نیامد منم

خوبتر از خوبتری بد منم

ماه ِ سپیدی که به شب رفته ای

ترشکی اما به رطب رفته ای !!

هر کسی از پیش ِ تو رد می شود

حیله گریها که بلد می شود

باز بیا زخم  ِ زبانم بزن

حرف زدم توی ِ دهانم بزن

غصه که از هر دو سه سر می خورم

خنده کجا ؟ بنده شکر می خورم !!

غصه و غم قسمت ِ من بود ، شد

 هر چه بلانسبت ِ من بود ، شد

قاتل ِ اشعار و غزلهای ِ من

 فحش بده داد بزن پای ِ من

مثل ِ تو هرچند که یکدنده ام

عامل ِ بدبختی ِ من بنده ام !

حق به من اندازه یِ دردم بده

گوش به حرفی که نکردم بده

فال به دیوانگی ام کم بزن

خوب به فنجان ِ خودت هم بزن

شعر ِ مرا توی ِ دل ِ شب بخوان

 با هیجانات ِ مرتب بخوان

تا که شدم رام ولم کن برو

جان به سر و خون به دلم کن برو

تا که به دستم نرسد دستتان

 جمله ی این شهر به بن بستتان

حوصله کن حوصله کن سر نرو

دیگر از این بیت جلوتر نرو

مرگ ِ من از زندگی ام بهتر است

مرگ بر آن زنده که در بستر است

حال ِ من امروز به هم خوردنی ست

 مرد که دیوانه شود مردنی ست !!

شعر ِ من از مرثیه غمناکتر

بغض ِ من از اشک ِ تو نمناکتر

بس که به من از تو ضرر می خورد

خودکشی ام هم به تو بر می خورد

بوده که یک شاه گدایی کند ؟

 غارنشینی که خدایی کند ؟

 بوده کسی از سر ِ وابستگی

 دق کند و گفته شود خستگی ؟!

تلخ تر از خون ِ جگر خورده ای ؟

با زن ِ بی حوصله برخورده ای ؟

مرد ِ به هم ریخته را دیده ای ؟

مرده ی آویخته را دیده ای ؟

عربده ی آدم ِ آرام ِ خوب ....

از دهن افتادن ِ یک شام ِ خوب ....

اول ِ صف بودن و آخِر شدن ....

 ترم ِ شش ِ فنی و شاعر شدن !!

لرزش ِ یک دست ِ قوی پنجه را ؟

لحظه ی دربستن ِ یک گنجه را ؟

حال ِ جوانی که زمین خورده را ؟

بوی ِ لباس ِ پسر ِ مرده را  ؟

گریه بگو آخر  ِ شب کرده ای ؟

بعد بلافاصله تب کرده ای ؟!!

گیجی ِ یک مرد دلیلش زن است !!

 بی بروبرگرد دلیلش زن است !!

عاطفه اما و اگر داشتی

از من ِ بیچاره خبر داشتی

حاصل  ِ جمع ِ من و تو ما نشد

ختم به یک خاطره حتی نشد

آخر ِ یک شب به سرم می زنم

 قبر ِ تو را پیش ِ خودم می کنم

من هذیانات ِ دلم تازه نیست

شهرت ِ این شهر به دروازه نیست

پاره کن اشعار  ِ مرا کم بخند

 آن گره ِ روسری ات را ببند !!

 مجید پارسا

   + مجیـد پارسـا ; ۳:۳۸ ‎ق.ظ ; ۱٤ اردیبهشت ۱۳٩۱
comment نظرات ()

 

 دارم کلافه می شوم از این فشارها

هی پیچ و تاب می خورم و مثل ِ مارها ....

 هی سرد می شود بدنم مثل ِ‌مرده ها

 هی درد می کشم به توان ِ‌ هزارها

 یک لحظه خوب هستم و یک هفته بیقرار

 حالم نگفتنی شده مثل ِ‌خمارها

 دارم تو را کنار ِ‌ خودم کم می آورم

اصلا نمی خورَد به من اینگونه کارها !!

 حتی به عکسهای ِ تو دشنام می دهم

 آنهم کسی که خوابِ ‌تو را دیده بارها !!

 لعنت به خنده های ِ تو و گریه های ِ من

نفرین به وعده های ِ تو و این شعارها

 دیگر کسی به داد ِ ‌دل ِ ‌من نمی رسد

 بدجور خسته هستم از این انتظارها

 اینست حال و روز ِ من از بعد ِ رفتنت

 اینست آخر عاقبت ِ بیقرارها

 مجید پارسا

   + مجیـد پارسـا ; ٤:٥٩ ‎ق.ظ ; ۱٠ بهمن ۱۳٩٠
comment نظرات ()

 

 قرار است امشب پری ها بمیرند

 از آغوشِ دریا سراغی نگیرند

 قرار است چشمانشان بسته گردد

اگر چه پری ها همه دلپذیرند

وفا اصلاً از خوبرویان نیاید

تمام  ِ فصول آخرش سردسیرند

و سهم  ِ من از زندگی شد جهنم

که در آن فقط مردهایش اسیرند

بعید است صیادی اینجا بیاید

 تمام  ِ غزالانِ این بیشه شیرند !!

قدمهام از این زندگانی مردد

نفسهام از این غصه ها ناگزیرند

خیالم پر از فکرهایِ محال است

که در اصطلاح آرزوهایِ پیرند

برایِ همه شعرهایم وزین است

 برایِ تو اما غزل ها حقیرند !!!!

چنان با همه خوب تا کرده ای تو

 بعید است از من سراغی بگیرند

مجید پارسا

   + مجیـد پارسـا ; ٥:٠٦ ‎ق.ظ ; ٢٢ آبان ۱۳٩٠
comment نظرات ()

 

بارها عکس ِ کسی تا ماه بالا رفته است

گاه تا نزد ِ خدا یک آه بالا رفته است

من حریف ِ چشم های ِ دل فریبت نیستم

معجزات ِ این زیارتگاه بالا رفته است

یوسف از وقتی که توصیف ِ زلیخا را شنید

هم خودش با اشتیاق از چاه بالا رفته است

اینکه من راضی شدم گاهی شکستن را ، بدان

پرچم ِ صلحی که با اکراه بالا رفته است

موقع ِ هذیان سرائی ها  فشار ِ خون ِ من

غالبا افتاده اما گاه بالا رفته است

هیچ قانونی ندارد بی وفائی هایِ تو

 بر اساس ِ شیوه ای دلخواه بالا رفته است

باز هم از ابتدا تکلیف ِ بازی روشن است

 آنچنانکه که دست ِ تو با شاه بالا رفته است

در نبردی نابرابر چاره جز تسلیم نیست

 کشته ها تعدادشان ناگاه بالا رفته است

خوب می دانم دلیل ِ آن همه قهر ِ تو را

عده ی عشاق ِ خاطر خواه بالا رفته است

فرض کن با این غزل مردی کمی قلبش گرفت !

یا تب ِ یک یاغی ِ گمراه بالا رفته است

  مجید پارسا


پ ن : من حریف ِ چشم های ِ دل فریبت نیستم

 

   + مجیـد پارسـا ; ٤:٥۸ ‎ق.ظ ; ۱٠ مهر ۱۳٩٠
comment نظرات ()

 

 بخوان از شعرهایم انقباضِ روحِ سردم را

بیا تخمین بزن از هر قرار انبوهِ دردم را

خودت هم خوب می دانی که من امسال می میرم

 بطور قطع می دانم که با این حال می میرم

کمی دیر آخرش فهمیده ام تکراری ام انگار

 که ببری خسته رویِ کاغذِ دیواری ام انگار

و مثلِ کرمِ شبتابی که از خورشید می لرزد

منم آن شاخه ی خشکی که مثلِ بید می لرزد

مکدر می شوی اما تو بودی علتِ دردم

 و من از ساده لوحی گریه هائی که نمی کردم !

کسی غیر از تو مسئولِ پریشان حالیِ من نیست

که تکلیفِ من از وقتی که رفتی هیچ روشن نیست

تو از میزانِ اندوهِ منِ تنها چه می دانی ؟

 تو از میزانِ جذابیتِ زنها چه می دانی ؟؟؟؟!!!!

نمی دانی هواداری حد و اندازه ای دارد

 جنونِ بی نهایت اسم و رسمِ تازه ای دارد

تو حتی علتِ خودخواهیِ من را نمی دانی

 دلیلِ این همه نالیدن از زن را نمی دانی

و این که علتِ بی خوابی ام دیگر صدایت نیست

 اسارت هم همیشه علتش جرم و جنایت نیست

شدیداً چند وقتی می شود از زندگی سیرم

 نمی دانم چرا با این حساب اما نمی میرم !

اگر دیدی که تویِ خانه لیوانی ترک خورده

.... که قلبی مطمئنا کمتر از آنی ترک خورده !

همیشه ، سنگ ، معمولاً به قلبِ شیشه می بارد

 و مردِ باغبان گل را به ضربِ تیشه می کارد

ولی گاهی محبت جنبه ی افراط می گیرد

و ماهی هم هرازگاهی درونِ آب می میرد

چرا با شعرِ من لجبازی ات دیگر مصادف نیست ؟

 کسی با قالب و وزنِ غزل هایم مخالف نیست ؟

غمِ بی انتها تبدیل خواهد شد به خشمی سرد

 و خشمی که فروکش کرده یا غم می شود یا درد !

برای خوبرویان غالباً امکانِ ماندن نیست

که من فهمیده ام وقتی زنی دل نشکند زن نیست !!

عجیب از زن گریزانم اگر حتی پری باشد

 اگر حتی میانِ شهر هم یک روسری باشد !

که تویِ خواب ، سر بر دامنِ جادوگری بودم

که من بازیچه ی دستِ زنِ جادوگری بودم

خدایا شاهدی من با کسی سازش نمی کردم

برای لحظه ای هم از کسی خواهش نمی کردم

که از این مختصر بودن مرارت ها کشیدم من

 از این اهلِ سفر بودن مرارت ها کشیدم من

بقایِ عشقِ نافرجام ، دشوار است می دانم

نمی خواهد بگوئی کارمان زار است می دانم

از این لحظه به گل ها هم بد و بیراه می گویم

به خورشید از سرِ لج گاه گاهی ماه می گویم

و از شعرِ خودم هم تازگی ها دلهره دارم

 به من همواره می گفتی که بیجا دلهره دارم

وصیت کرده ام باید که آیه هایِ صبرم را

بسوزانند و بنویسند متنِ رویِ قبرم را

مبادا روزگاری بر مزارم گرد بنشیند

 کنار  ِ قبر  ِ من شخصی که ترکم کرد بنشیند !!

و چشمانِ تو می گویند فردا آسمان ابری

 نه تنها آسمان ، بلکه تمامِ کهکشان ابری

مجید پارسا


   + مجیـد پارسـا ; ٤:٢۱ ‎ق.ظ ; ٢٥ شهریور ۱۳٩٠
comment نظرات ()