شعرهایی که به تو بدهکارم

تنها وبلاگ رسمی مجید پارسا

 

 
 هم بی کسم و هم به دلم شوق ِ کسی نیست

سودازده ی هر دو جهان را هوسی نیست

تاچند از این غصه بنالم که در این شهر

همسنگ ِ دل ِ سوخته ام همنفسی نیست

.
.

 مجید پارسا

   + مجیـد پارسـا ; ٥:٢٤ ‎ق.ظ ; ۱٧ اردیبهشت ۱۳٩۱
comment نظرات ()

 

دوباره هی دل ِ ما را شما کباب کنید

 اگر کباب نشد ذره ذره آب کنید

تمام  ِ دفتر  ِ شعر  ِ‌ مرا بسوزانید

و آخرین غزلم را فقط کتاب کنید

ترانه های ِ مرا دست ِ او اگر دیدید

 به صاحبش لقب ِ لعنتی خطاب کنید

به رنگ ِ روسری اش رنگ ِ سنگ ِ قبرم را

سپرده ام که فقط قرمز انتخاب کنید

تمام  ِ زندگی ام دفن شد در این اوراق

 برای ِ بردن ِ این برگه ها شتاب کنید

خداوکیلی از آن ضربه های ِ مهلک بود

 اگر جداشدنش را فقط حساب کنید !!

شنیده ام که به همسایگانتان گفتی

فلان فلان شده را همچنان جواب کنید

تمام زندگی ام را تباه کردم تا

بفهمم از چه کسی باید اجتناب کنید !!!!


 مجید پارسا

   + مجیـد پارسـا ; ٥:۳٤ ‎ق.ظ ; ۱٦ اردیبهشت ۱۳٩۱
comment نظرات ()

 

پلک زدی شعر  ِ من آغاز شد

 یک گره از روسری ات باز شد

 ای همه ی خانه خرابی ِ من

 زرد بلوز  ِ یقه آبی  ِ من

.

.

 شهر به هم می زنی و می روی ؟

 لااقل آرام ، چرا می دوی ؟

 کار ِ تو سوزاندن ِ قلب ِ من است

 آمدنت اول ِ یک رفتن است

 حادثه با چشم ِ تو نزدیک تر

 رفتنت از آمدنت شیک تر !

 آنکه به چشم  ِ تو نیامد منم

خوبتر از خوبتری بد منم

ماه ِ سفیدی که به شب رفته ای

ترشکی اما به رطب رفته ای !!

هر کسی از پیش ِ تو رد می شود

حیله گریها که بلد می شود

باز بیا زخم  ِ زبانم بزن

حرف زدم توی ِ دهانم بزن

غصه که از هر دو سه سر می خورم

خنده کجا ؟ بنده شکر می خورم !!

غصه و غم قسمت ِ من بود ، شد

 هر چه بلانسبت ِ من بود ، شد

قاتل ِ اشعار و غزلهای ِ من

 فحش بده داد بزن پای ِ من

مثل ِ تو هرچند که یکدنده ام

عامل ِ بدبختی ِ من بنده ام !

حق به من اندازه یِ دردم بده

گوش به حرفی که نکردم بده

فال به دیوانگی ام کم بزن

خوب به فنجان ِ خودت هم بزن

شعر ِ مرا توی ِ دل ِ شب بخوان

 با هیجانات ِ مرتب بخوان

تا که شدم رام ولم کن برو

جان به سر و خون به دلم کن برو

تا که به دستم نرسد دستتان

 جمله ی این شهر به بن بستتان

حوصله کن حوصله کن سر نرو

دیگر از این بیت جلوتر نرو

مرگ ِ من از زندگی ام بهتر است

مرگ بر آن زنده که در بستر است

حال ِ من امروز به هم خوردنی ست

 مرد که دیوانه شود مردنی ست !!

شعر ِ من از مرثیه غمناکتر

بغض ِ من از اشک ِ تو نمناکتر

بس که به من از تو ضرر می خورد

خودکشی ام هم به تو بر می خورد

بوده که یک شاه گدایی کند ؟

 غارنشینی که خدایی کند ؟

 بوده کسی از سر ِ وابستگی

 دق کند و گفته شود خستگی ؟!

تلخ تر از خون ِ جگر خورده ای ؟

با زن ِ بی حوصله برخورده ای ؟

مرد ِ به هم ریخته را دیده ای ؟

مرده ی آویخته را دیده ای ؟

عربده ی آدم ِ آرام ِ خوب ....

از دهن افتادن ِ یک شام ِ خوب ....

اول ِ صف بودن و آخِر شدن ....

 ترم ِ شش ِ فنی و شاعر شدن !!

لرزش ِ یک دست ِ قوی پنجه را ؟

لحظه ی دربستن ِ یک گنجه را ؟

حال ِ جوانی که زمین خورده را ؟

بوی ِ لباس ِ پسر ِ مرده را  ؟

گریه بگو آخر  ِ شب کرده ای ؟

بعد بلافاصله تب کرده ای ؟!!

گیجی ِ یک مرد دلیلش زن است !!

 بی بروبرگرد دلیلش زن است !!

عاطفه اما و اگر داشتی

از من ِ بیچاره خبر داشتی

حاصل  ِ جمع ِ من و تو ما نشد

ختم به یک خاطره حتی نشد

آخر ِ یک شب به سرم می زنم

 قبر ِ تو را پیش ِ خودم می کنم

من هذیانات ِ دلم تازه نیست

شهرت ِ این شهر به دروازه نیست

پاره کن اشعار  ِ مرا کم بخند

 آن گره ِ روسری ات را ببند !!


 مجید پارسا

   + مجیـد پارسـا ; ۳:۳۸ ‎ق.ظ ; ۱٤ اردیبهشت ۱۳٩۱
comment نظرات ()

 

اغلب به محض  ِ اینکه دلت سنگ می شود

 احساس می کنم که سرم منگ می شود

لعنت به هر کسی که دم از عشق می زند

نفرین به لحظه ای که دلی تنگ می شود

برخورد ِ خنده های ِ تو با اشکهای ِ من

با هق هق  ِ صدا که هماهنگ می شود ....

مصر و عراق و سوریه و اردن و یمن

 یعنی که بعد ِ رفتن  ِ تو جنگ می شود !!!!

داری هنوز ماه تر از قبل می شوی

دارد پلنگ ِ ناز  ِ تو خرچنگ می شود

دیگر کسی توقعی از عشق می کند ؟

وقتی رُژی به ثانیه کمرنگ می شود !!

آری طبیعی است که یک فرد ِ خوش خیال

 یکسال ِ بعد مردک ِ الدنگ می شود

 

  مجید پارسا


   + مجیـد پارسـا ; ٥:٤٧ ‎ق.ظ ; ٦ اردیبهشت ۱۳٩۱
comment نظرات ()

 

 وقتی تو را در شهرتان از دور می بینم

 شکل  ِ تو را در قالبی از نور می بینم

جغرافیای ِ خانه ات را خوب می دانم

 اما کمی هم نقطه های ِ کور می بینم

وقتی نمی آیی من از دنیا پشیمانم

 هِی توی ِ خوابم دختر  ِ مغرور می بینم

گاهی تو را توی ِ کتاب ِ درس می خوانم

گاهی میان ِ قصه ی مستور می بینم

یادش بخیر آن روزهایی را که می گفتم

 توی ِ بلوزت حبه ی انگور می بینم !!!!

یادم نمی آید کجا غافل شدم از تو

دیگر تمام  ِ چشمها را شور می بینم

هرگز خودم را تا قیامت هم نمی بخشم

وقتی تو را پیش ِ کسی مجبور می بینم

گاهی تصور میکنم از بودنم شادی

گاهی خودم را وصله ی ناجور می بینم

از بس بدی در حق ِ من کردند آدمها

 با چشمهای بسته هم ساتور می بینم


 مجید پارسا

   + مجیـد پارسـا ; ٥:٠٥ ‎ق.ظ ; ٦ اردیبهشت ۱۳٩۱
comment نظرات ()